Κάθε χρόνο, όσα χρόνια κι αν περάσουν, η 28η Απριλίου 1993, θα είναι η ημέρα που η σκέψη κάθε φιλάθλου του ΠΑΝΙΩΝΙΟΥ, κάθε φιλάθλου άλλη ομάδας και κάθε φίλου του ελληνικού μπάσκετ, θα «γονατίζει» μπροστά στην μνήμη του ΜΠΟΜΠΑΝ ΓΙΑΝΚΟΒΙΤΣ. Του αγαπημένου , αξέχαστου και αθάνατου ΜΠΟΜΠΑΝ που σε μια μοιραία στιγμή του χρόνου, έγινε μνημείο αυταπάρνησης για την ομάδα που αγάπησε περισσότερο και από την ίδια την ζωή του και την οικογένεια του.
Το όνομα του ΜΠΟΜΠΑΝ ΓΙΑΝΚΟΒΙΤΣ έχι γραφτεί με ανεξίτηλα γράμματα στο πάνθεον της υπεραιωνόβιας ιστορίας του ΠΑΝΙΩΝΙΟΥ. Η ιαχή «ΜΠΟΜΠΑΝ, ΜΠΟΜΠΑΝ» θα ηχεί, πάντα, στα γήπεδα που θα αγωνίζεται η ομάδα μπάσκετ για τον παίκτη που έγινε σύμβολο της μοίρας.
Η σκηνή του αυτοτραυματισμού του, με το δυνατό χτύπημα του κεφαλιού του στην βάση της μπασκέτας και η φράση που ψέλλιζε «δεν νιώθω τα πόδια μου» και η αποχώρηση του από το κλειστό γήπεδο της Αρτάκης, θα προκαλούν, πάντα, ανατριχίλα στον καθένα που θα επιστρέφει με την σκέψη του, σ’ εκείνες τις στιγμές.
Εκείνο το γλυκό χαμόγελο αισιοδοξίας του, είναι οδηγός αισιοδοξίας και αυτοπεποίθησης στις δύσκολες στιγμές επιβίωσης της ομάδας μπάσκετ για τον στόχο της παραμονής της. Μακάρι να την προστατεύει, απ’ όπου κι αν είναι.

ΜΠΟΜΠΑΝ ΣΕ ΑΓΑΠΑΜΕ, ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΣΕ ΞΕΧΝΑΜΕ

ΚΑΕ ΠΑΝΙΩΝΙΟΣ ΒΙΚΟΣ COLA