Η 28η Ιουνίου αποτελεί στο βάθος των χρόνων, ημέρα πένθους για την Πανιώνια οικογένεια. Είναι η ημέρα που το 2006, ο MΠΟΜΠΑΝ ΓΙΑΝΚΟΒΙΤΣ άφησε την τελευταία πνοή του και πέρασε στο πάνθεον της ιστορίας του συλλόγου και του ελληνικού μπάσκετ.

Ο «ασυμβίβαστος» ΜΠΟΜΠΑΝ, μετά τον σοβαρότατο αυτοτραυματισμό του στις 28 Απριλίου 1993 και παρά την συνηδητοποίηση ότι ποτέ δεν θα μπορούσε να σταθεί ξανά στα πόδια του και καθηλώθηκε στο καροτσάκι, έδωσε αμέτρητες «μάχες» για την μεγαλύτερη αποκατάσταση της υγείας του και πρωτίστως για την υπεράσπιση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας του. Ακόμα και ως πρώην αθλητής και παίκτης, ο ΜΠΟΜΠΑΝ ουδέποτε «κλείσθηκε» στον εαυτό του και απομακρύνθηκε από τους φίλους του στον ΠΑΝΙΩΝΙΟ. Ο ΜΠΟΜΠΑΝ oυδέποτε αποδέχτηκε το σκληρό παιχνίδι της μοίρας για την ίδια του ζωή και χωρίς μιζέρια, αλλά με περίσσια υπερηφάνια, συνέχισε να ζεί κάθε στιγμή, θέλοντας να είναι νικητής εκτός των γηπέδων μπάσκετ.

Και το κατάφερε σε απόλυτο βαθμό. Στην εκκωφαντική αλλαγή της ζωής του, μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου από το χτύπημα του κεφαλιού του στην βάση της μπασκέτας, ο ΜΠΟΜΠΑΝ δεν αισθάνθηκε ποτέ, ότι έγινε ο «σακάτης», ο συνάνθρωπος με ειδικές ανάγκες που επιζητούσε ή χρειάστηκε τον οίκτο, την λύπηση, την μίζερη αντιμετώπιση. Όλα αυτά τα αισθήματα παρηγοριάς, όποτε ένιωθε ότι εκφράζονταν από τον οποιοδήποτε, ηθελημένα ή μη, ο ΒΟΒΑΝ τα κρατούσε μακριά του.

Στο κοιμητήριο Νέας Σμύρνης που βρίσκεται το μνήμα του, την ίδια ημέρα κάθε χρόνου η οικογένεια του ΠΑΝΙΩΝΙΟΥ, θυμάται, πενθεί και μνημονεύει, τον λατρευτό ΜΠΟΜΠΑΝ ΓΙΑΝΚΟΒΙΤΣ.